The Nightfly
Het was rond middernacht en een dronken man genaamd Walter praatte tegen mij in een café. Hij kwam uit LA, droeg een pilotenzonnebril en had, zo beweerde hij, als saxofonist bij talloze sterren in de achtergrondband gezeten, onder wie Beyoncé, Kendrick Lamar en Donald Fagen. Waren dit dronkenmanssprookjes? Ik wist het niet, maar op de een of andere manier kwam het authentiek over. Misschien door die zonnebril. Walter was blijkbaar stamgast in het café en liep na een tijdje naar de bar om zijn favoriete nummer van Donald Fagen aan te vragen. Het was The Nightfly, van het gelijknamige album uit 1982. Terwijl het op stond, zette hij zijn analyse van de songtekst voor mij uiteen.
The Nightfly, oreerde Walter, gaat over een DJ genaamd Lester the Nightfly, die 's nachts plaatjes draait bij een onafhankelijke radiozender waar luisteraars kunnen inbellen. Lester ontvangt absurde telefoontjes. Bellers komen in de uitzending met complottheorieën, geklaag over de overheid en ander nachtelijk gezwets. Maar hij beantwoordt ze dankbaar: Thanks for calling, I wait all night for calls like this. Lester the Nightfly blijkt een eenzame ziel, smachtend naar wat menselijk contact, en in de loop van het nummer moet hem zélf een en ander van het hart. Al kettingrokend deelt hij met zijn nachtelijke luisteraars wat hem dwarszit:
You'll never believe it, but once there was a time
when love was in my life
In de slotregels van het nummer besluit Lester zich via de ether zelfs direct tot zijn oude geliefde te richten:
I sometimes wonder what happened to that face
The answer's still the same
It was you
Tonight you're still on my mind
Het nummer was afgelopen, en in het gesprek tussen mij en Walter was er een zeldzaam moment van stilte. Toen liet Walter me op zijn telefoon de cover zien van The Nightfly: een foto van Donald Fagen als radio-DJ, met een wat gepijnigde gezichtsuitdrukking en een sigaretje in de hand. De klok aan de muur tikt tien over vier aan. 'Donald Fagen is Lester the Nightfly,' zei Walter, terwijl hij me lang aankeek door zijn blauwe brillenglazen, althans, zo leek het. 'Het gaat over zijn eigen eenzaamheid,' voegde hij eraan toe.
Even later verdween Walter uit zicht. Ik vroeg aan de barman: 'Weet jij of Walter echt met Beyoncé, Kendrick Lamar en Donald Fagen heeft gespeeld?'
Er verscheen gelatenheid in het gezicht van de barman, alsof er iets moeilijks aan de hand was waar hij niks aan kon veranderen. Hij liet me weten dat ik de zoveelste was aan wie Walter dit verhaal vertelde, dat niet Walter zelf, maar zijn zoon met die namen had gespeeld, dat Walter net gescheiden was van zijn vrouw, dat hij wel vaker in beschonken toestand willekeurige gasten aanklampte om ze wijs te maken dat hij een succesvolle muziekcarrière achter de rug had, en dat hij het personeel wel vaker verzocht om iets van Fagen te draaien; dat ze dat altijd deden; en dat er altijd een moment kwam waarop ze moesten stoppen met Walter bijschenken.
En nu begreep ik beter waarom Walter mij The Nightfly had laten horen.